Dom otwarty, rodzina nietypowa

Trudno powiedzieć, jaki tryb życia codziennego jest najbardziej wartościowy. Są rodziny, które starają się jak najwięcej czasu spędzać w swoim własnym gronie, niechętnie udzielają się w towarzystwie i przyjmują gości. Ma to na pewno swoje zalety, jak chociażby ogromne zżycie sie poszczególnych członków rodziny i bardzo bliskie relacje między nimi. Model przeciwstawny, to tak zwany „dom otwarty”, czyli taki, przez który przewija się ciągle cała masa mniej i bardziej obcych ludzi. Taki model rodziny preferowany jest tam, gdzie przynajmniej jedno z dorosłych ma profesję związaną z aktywnymi kontaktami międzyludzkimi. Mogą to być na przykład rodziny nauczycieli, społeczników, artystów. W takich domach drzwi się nie zamykają, nie istnieje procedura zapowiadania wizyt czy określonego czasu ich trwania. Kto ma sprawę, po prostu przychodzi i ją omawia, chyba że sam woli rozmowę telefoniczną. Podobny styl życia ,w sposób naturalny, przejmują dzieci i sprowadzają do domu tabuny koleżanek i kolegów ze szkoły, podwórka, klubu sportowego, itp. Goście przeważnie świetnie się czuja w takim rozgardiaszu, poczucie swobody i tolerancji mają tam niejednokrotnie większe niż we własnym domu. Kłopot powstaje wtedy, gdy jeden z członków rodziny posiada inne usposobienie i najlepiej się czuje w ciszy i kameralnej atmosferze. Ciągły zgiełk go męczy, nie może się skupić, tęskni za jakąkolwiek kryjówką. Rodzina otwarta i tolerancyjne powinna go zrozumieć i jakoś ten problem rozwiązać.

Znalazłeś się tutaj dzięki współpracy z poniższym serwisem: